eindelijk! dat is het enige wat ik erop zeggen kan. na ongeveer 8 jaar door het leven te gaan met een angststoornis - obsessief compuslieve stoornis - is er eindelijk! ja eindelijk een enorme verbetering. het dwangprobleem op zich neemt af, dat is het goede eraan. het zou logisch zijn te denken dat ik me automatisch beter voel. wel, dan ben je net zoals ik was, fout. ik voel me net velen malen slechter dan een paar maanden geleden toen het dwangprobleem nog vrij groot was. uiteindelijk valt dit vrij logisch te verklaren. een dwangprobleem is hét uitstekend middel om andere problemen te verbergen, zodat nu pas de échte problemen naar boven komen. dat lijkt op het eerste zicht misschien niet zo goed, maar dat is een enorme voorruitgang! dat het niet leuk is en slecht aanvoelt, dat is nu éénmaal zo, het wordt dus een periode even op de tanden bijten. maar zoals ze natuurlijk zeggen, na regen komt zonneschijn, laten we alvast hopen dat het zo is. voor mij betekend het alvast dat ik eindelijk mijn leven kan beginnen opbouwen, dat ik opnieuw kan leven - om het zo te zeggen. want als ik gewoon maar even terugkijk naar mijn 8 jaren dwangproblemen, dat kan je niet bepaald ‘leven’ noemen.. zo kan ik me zelfs niet echt goed meer voorstellen wat het is om ‘normaal’ door je dag te gaan, dus hopelijk kom ik er snel terug achter, het lijkt me alvast zalig!
